Kinderen van Molly - Rosette's oudste zus

De kinderen van Rosette’s oudste zus Molly zijn Doreen, Daphne, Dorcus, Esther, Mercy, Lucas, Grace en Adeline. Daarnaast zorgt Molly nog voor Elizabeth, Brandon en Benjamin, die na de dood van hun vader geen goed thuis meer hadden. Molly is alleenstaande moeder en moet rondkomen van een klein stukje land. Met de hulp van Stichting Auntie Rosette kan zij de vele monden voeden. Dankzij de ruimte in het nieuwe huis heeft zij ook nog drie kinderen (Brian, Osar en Gift) van haar overleden broer Karaaza in huis kunnen nemen.

Doreen - 21 jaar

Doreen heeft afgelopen jaar examen gedaan na de 4e klas van de middelbare school en wacht nu haar resultaten af: “Team van Stichting Auntie Rosette, we kunnen jullie niet genoeg bedanken voor alles wat jullie voor ons hebben gedaan. Vooral voor Daphne en mij, helemaal vanaf de lagere school tot nu toe. Bid voor me, terwijl ik wacht op mijn resultaten. We zijn allemaal heel blij en opgewonden vanwege het nieuwe huis! God zegene jullie. Vorige update: Ik ben zo dankbaar voor het krijgen van onderwijs en ik kan niet wachten tot ik naar de hoge school kan gaan. Ik weet dat God ons een uitweg biedt ondanks onze arme afkomst. Op een nacht hoorde ik mijn moeder bidden. Ze zei: O God help mijn zus (Rosette) om geld te krijgen en een groter en beter huis te bouwen dan dit huis, want er zijn zoveel kinderen opeengepakt in één kamer!” Doreen zegt dat school onmisbaar is, omdat ze wil worden zoals tante Rosette en Stefanie. Doreen wil goed haar best doen om naar de universiteit te kunnen gaan en advocaat te worden!

Daphne - 19 jaar

4e klas middelbare school (examen kandidaat): "Dank je stichting Auntie Rosette voor alles. Ik weet dat de reis niet zonder obstakels is geweest, we maken soms fouten, maar tante Rosette vergeeft ons en het leven gaat door. Misschien kunnen jullie je niet voorstellen wat het voor ons betekent om een nieuw en groot huis te hebben, maar jullie zouden hier moeten zijn en de lach op de gezichten van de kinderen moeten zien! Nogmaals dank jullie wel. " Vorige update: “Ik had altijd een hekel aan school, maar nu houd ik elke dag van school, omdat het me hoop geeft voor de toekomst. We zijn opgegroeid in een huis met muren van klei en een dak van gras totdat onze ‘geleerde’ tante kwam en ons gered heeft samen met Stefanie. Het is goed om de leren. Ik krijg een beetje zakgeld en kan ermee kopen wat ik wil, zelfs frisdrank. Dat hadden we vroeger zelfs niet met kerst. God is goed.” Daphne is dolblij dat ze niet meer weg wordt gestuurd van school omdat het schoolgeld niet betaald is!

Dorcus - 17 jaar

3e klas middelbare school: "Ik ben Auntie Rosette heel dankbaar voor alle inspanningen om ons onderwijs te geven en een beter leven. Ik viel bijna flauw toen we aan het begin van deze vakantie thuis kwamen van school (uit Kampala), omdat tante Rosette ons verraste en niets over de bouw van het huis verteld had. Ongelooflijk, we zijn de hemel te rijk. Jullie hebben ons allen de beste dingen in dit leven gegeven en nu is het onze beurt om hard te blijven werken en zelfs nog meer ons best te doen." Vorige update: Het was voor mij een droom die werkelijkheid werd om naar Kampala te gaan. Mijn tante heeft niet gelogen. Ik zal hard studeren, mijn studie afronden en zal ervoor zorgen ooit in een vliegtuig te zitten net als mijn tante. Dank je Stefanie en alle vrienden die het mogelijk maken voor mij en mijn zussen en broers. Gods zegen.” Dorcus zit op kostschool in Kampala. Zij gaat naar dezelfde middelbare school als Daphne.

Esther - 15 jaar

Klas 7 lagere school: Ik dank God dat hij ons de mensen uit Nederland heeft gegeven. Zij houden van ons en hebben een prachtig nieuw huis voor ons laten bouwen. We zijn eindelijk verlost van ons oude huis, dat vies was en vlooien had. Nu hebben we onze eigen kamers, een badkamer binnen en een grote woonkamer. Heel erg bedankt en ik beloof dat ik erg hard zal werken op school nu dat ik ben overgegaan naar klas 7. Vorige update: “Mijn moeder is gescheiden. Wij wonen zonder onze vader en nu zijn onze ooms gestorven. Dank God dat tante Rosette en Stefanie nog leven om voor ons te zorgen. Ik wil studeren en na mijn school voor mijn moeder en jongere broertjes en zusjes zorgen. Wij zijn heel dankbaar voor jullie hulp”. Esther zegt dat thuisblijven waardeloos is, omdat je altijd vies wordt van het werk op het land. Maar nu doucht ze drie keer per week en wast ze ook haar uniform, zodat haar lerares zegt dat ze er netjes uitziet. Daar wordt ze heel blij van en op school praat ze Engels!